Open communicatie

Enkele weken geleden een fijn experiment uitgevoerd.

De hypothese die ik wilde toetsen was de volgende:

De onbevangen, open communicatie van kinderen helpt organisaties om anders te kijken naar de eigen werking en daar heel wat uit te leren.

Om de hypothese te toetsen, had ik contact met een voorziening voor mensen met een beperking. We mochten een vergadering bijwonen van een werkgroep.

  • Doel van de werkgroep: de omvorming van de voorziening naar een MFC (multifunctioneel centrum) in goede banen leiden.
  • Aanwezigen: directie, leidinggevenden & stafmedewerkers van de voorziening, vijf kinderen van vijfde en zesde leerjaar, een stagiaire en ikzelf
  • Topic van de vergadering: voortgang van het project bekijken

Terwijl we wachtten tot iedereen er was, lazen de kinderen een folder over het MFC. Ze verstonden heel wat woorden niet en vroegen dus om uitleg. Het grappigste woord vonden ze context, of zoals ze het zelf zo mooi zeiden: cont – ext.

In het begin van de vergadering stelde iedereen zich voor. Meteen kwamen er al nieuwsgierige vragen van de kinderen. Ze kenden een voorziening als deze helemaal niet, en wilden er graag al wat meer over weten. ’t Was ook fijn om te merken hoe alle werkgroepleden hun best deden hun job in “gewone mensentaal” uit te leggen.

Daarna begon de vergadering. De kinderen kregen als opdracht te observeren en eventuele vragen te noteren. Na een kwartier legden we de vergadering even stil en vroeg ik aan de kinderen wat hen opgevallen was. Een bloemlezing uit de feedback die ze gaven:

  • ze praten allemaal door elkaar
  • ze nemen geen besluiten
  • die mijnheer zegt heel weinig
  • ze springen van het ene onderwerp naar het andere
  • ik begrijp er niets van

Daarnaast stelden ze ook vragen die in hun hoofd sprongen tijdens het gesprek, zoals: Gaan die mensen ook op vakantie?

Na deze ronde ging de vergadering verder.

Op het einde mochten de kinderen nog vragen stellen.
____________

Wat is me opgevallen?

  • de kinderen stelden de vragen die ze hadden en gaven de feedback die ze hadden, zonder kleuring, heel sec, to the point
  • de feedback die ze gaven was heel accuraat, het ging over de kern, het ging over wat ze zagen en merkten
  • door hun directheid en onbevangenheid, kan je ook om met de soms heel directe feedback

Als het gaat om open communicatie, kunnen we inderdaad veel leren van kinderen:

  • zij zeggen gewoon wat ze zien, mooi in gedragstermen
  • ze hebben helemaal geen verdoken bedoelingen met hun uitspraken, ze registreren gewoon
  • ze leren ons om in gewone taal uit te leggen wat we doen